We hadden uiterlijk op 15 september 2002 onze deuren voor hen zullen openen. Maar helaas, de Roemeense aannemer en zijn onderaannemers maakten beloften die ze op geen enkele wijze hielden. Een hele reeks van nare omstandigheden leidden ertoe dat de meisjes die zolang in een ander staatstehuis waren opgevangen uiteindelijk op straat zijn gezet.

Omdat het hier uitsluitend om meerderjarigen gaat verloren ze hun recht op onderwijs en wij de daarbij behorende vergoedingen voor zowel onderwijs als levensonderhoud. Voor jongeren met een geestelijke handicap geldt dat ze tot hun 26e levensjaar recht hierop zouden hebben gehad. Dit begrip "handicap"moet je trouwens heel breed zien: voor velen betekent dit slechts dat ze wegens gedragsproblemen niet aan regulier onderwijs konden of wilden deelnemen. Diezelfde problemen vormen nu ook voor ons vaak het grootste obstakel om ze snel aan een zelfstandig leven zonder hulp te helpen.

Door de beëindiging van hun verblijf op een internaat voor speciaal onderwijs geld voor de 18 plussers dat ze voor de Roemeense overheid nu gewone volwassen dak- en thuislozen zijn. Voor hun opvang is geen enkel overheidsbudget beschikbaar, hun perspectief op een normaal leven is minimaal gezien hun vaak traumatisch verleden. De meesten hebben nog nooit met enig normaal gezinsleven te maken gehad, en missen alle vaardigheden die kinderen normaal zo opdoen.

Het tehuis staat er, goed geïsoleerd, met een uitstekend centraal verwarmingssysteem, nieuwe wasmachines en drogers en een professionele keuken. Alleen hebben we nog het een en ander aan inventaris nodig. Maar het is leeg en moet leeg blijven totdat we de middelen hebben om de jongeren voor minstens 2 jaar te kunnen verzorgen.

Oorspronkelijk hebben we de kosten op circa 80.000 euro per jaar geraamd. Maar dit was gebaseerd op de totale verzorging van 19 meisjes met de hulp van minstens vijf personeelsleden. Inmiddels zijn we tot een punt waarbij elk denkbaar budget aanvaardbaar is. Er zijn meisjes die enkele jaren geleden in de diepe vrieskou onder geparkeerde bussen of vrachtauto's hebben geslapen toen we nog niet open waren, of in obscure sekten zijn verdwenen waar ze een alles behalve aanvaardbaar leven hebben.

Naarmate voldoende geld wordt toegezegd willen we beginnen met de opname van hen die er het ergst aan toe zijn. Hierbij is steun in elke bedenkbare vorm welkom. Naast steun van particulieren zou de steun van organisaties als bedrijven, personeelsverenigingen, verenigingen, scholen, sportclubs en stichtingen een hoop zoden aan de dijk kunnen zetten. Maar helaas, afgezien van een enkele losse schenking is dat tot dusver nooit verwezenlijkt.

Hulp van kerkelijke zijde zou ook enorm welkom zijn mits men er geen voorwaarden aan stelt ten aanzien van de godsdienst van de jongeren. De meeste jongeren zijn zeer godsdienstig, en bezoeken met enige regelmaat de Roemeens-Orthodoxe kerk. Wij vinden dat we de jongeren het best helpen indien wij hun godsdienst en cultuur respecteren, en daar geen veranderingen in proberen aan te brengen. Ook zien wij om ons heen dat buitenlandse kerkelijke organisaties meestal alleen denken dat ze daar voet aan de grond krijgen terwijl in werkelijkheid verreweg de meeste Roemenen in hun eigen orthodox-katholieke geloof volharden. Onze meisjes hebben het al moeilijk genoeg zonder dat we ze ook nog qua geloof op afstand zetten van de Roemeense maatschappij maatschappij waarin ze als volwassenen hun weg moeten zoeken.

Veel collega stichtingen in Roemenië zetten een limiet op de tijd dat een tehuiskind krijgt om alles te leren wat een volwassene moet weten. Voor een aantal meer aangepaste meisjes gaat zoiets goed, maar juist voor hen met de korte lontjes of een gebrek aan vermogen om zich op iets te concentreren is dat een ramp. Ze gaan dan na zo’n verblijf van een jaar of zo alsnog zwerven. Let wel, ik spreek van jongeren met een verstandelijke beperking, niet van hen die normaal kunnen leren en functioneren!

Een andere invalshoek voor subsidiëring zou de herkomst van de jongeren kunnen zijn. Vrijwel allemaal zijn ze van zigeuner (Roma) afkomst. Door huidskleur en gedragingen fors gediscrimineerd zijn ze normaliter in de Roemeense maatschappij nagenoeg kansloos. Maar omdat ze door Roemenen in staatstehuizen zijn opgevoed, en vaak uit gezinnen komen waar geweld de norm is, passen ze ook niet binnen de Roma-gemeenschap. De meesten zijn bang voor hun eigen volk (zigeuners) en omgekeerd lijken de meesten ook niet meer door hun familieleden te worden geaccepteerd. Een groot deel van de kinderen is immers bij geboorte al aan de staat afgegeven. We doen wat we kunnen om de banden tussen onze meisjes en hun familie voorzover ze wel een positieve houding naar hun kinderen hebben te verstevigen waar mogelijk. In principe wordt al binnen de eerste paar weken na aankomst geprobeerd om samen contact te leggen door gewoon naar het betreffende dorp te rijden en te kijken wat er aan familie te vinden is. Dat loopt niet altijd goed af maar soms wel en dat maakt het de moeite waard.

Vandaar dat ons project mag worden gezien als een integratiemiddel om deze jongeren een plaatsje in de Roemeense maatschappij te geven zonder gehinderd te worden door hun afkomst. Er zijn ondanks alle discriminatieverhalen ook veel integratiemogelijkheden voor deze meisjes mits ze voldoende steun krijgen om zich op een maatschappelijk aanvaardbare manier te gedragen.

Maar goed, alles hangt af van de mogelijkheden om steun te krijgen, Steun van iemand als U die dit leest, maar vooral ook van grotere organisaties. Neemt U gerust contact met ons op voor nadere informatie. Misschien dat U lid bent van een organisatie die projecten als het onze zou willen steunen. Elke vorm van steun voor elk denkbaar bedrag is natuurlijk van harte welkom.